پیش زمینه و هدف: فاکتورهای مردانه عامل 20 تا 50 درصد موارد ناباروری بوده و ناباروری مردانه با علل آزواسپرمی و الیگواسپرمی با برخی ریسک فاکتورهای ژنتیکی مرتبط می باشند. هدف از این مطالعه بررسی وجود ارتباط بین پلی مورفیسم ژن های گلوتاتیون اس ترانسفراز T1 و M1 و الیگواسپرمی شدید می باشد.مواد و روش کار: نوع مطالعه موردی-شاهد بوده و در این مطالعه 103 نفر شامل 51 مرد مبتلا به الیگواسپرمی شدید و 52 مرد بارور به عنوان کنترل انتخاب شدند. الیگواسپرمی شدید به صورت غلظت کم تر از 610×5 اسپرم در یک میلی لیتر مایع منی تعریف می شود. نمونه های خون بیماران و افراد سالم جمع آوری شده و برای استخراج دئوکسی ریبونوکلئیک اسید ژنومی (DNA) مورداستفاده قرار گرفت. پلی مورفیسم ها به وسیله فن واکنش زنجیره ای پلیمراز چندگانه (Multiplex PCR) بررسی شده و داده ها به وسیله آزمون مربع کای، آزمون دقیق فیشر و آزمون t مستقل مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند و P<0.05 ازنظر آماری معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: ژنوتیپ های نول GSTT1 و GSTM1 در مردان نابارور مبتلا به الیگواسپرمی شدید ((GSTT1=41.18% and GSTM1=27.45% فراوانی بیشتری نسبت به مردان بارور (GSTT1=13.46% and GSTM1=9.62%) نشان دادند.بحث و نتیجه گیری: تفاوت های حاصله ازنظر آماری معنی دار بودند. نتایج این مطالعه تاثیر مثبت ژنوتیپ های نول GSTT1 و GSTM1 روی فرآیند اسپرم زایی را نشان داد.

زمینه و هدف: ژنCPEB پروتئین مهمی را رمز می کند که در تنظیم فرآیند ترجمه در تخمک زایی و اسپرم زایی نقش مهمی را بر عهده دارد. هدف از این مطالعه، ارزیابی همراهی بین چندشکلی rs12643066 ژن CPEB2 با خطر ابتلای مردان به آزواسپرمی/الیگواسپرمی شدید ایدیوپاتیک بود. مواد و روش ها: مطالعه حاضر در قالب یک بررسی مورد-شاهدی بر روی 100 نمونه خون مردان مبتلا به آزواسپرمی/الیگواسپرمی شدید ایدیوپاتیک و 100 نمونه خون مردان بارور انجام شد. برای ارزیابی چندشکلی ژن CPEB2 از روش PCR-RFLP استفاده شد. تحلیل داده ها با آزمون آماری مجذور کای انجام شد. یافته ها: در ارزیابی حاضر، اختلاف معناداری در فراوانی ژنوتیپی چندشکلی ژن CPEB2 بین دو گروه نشان داده نشد (129/2-701/0CI=، 222/1OR=، 479/0p=). نتیجه گیری: مطالعه نشان داد که چندشکلی ژن CEBP2 با خطر ابتلای مردان به الیگواسپرمی/آزواسپرمی ایدیوپاتیک ارتباط معناداری ندارد. بنابراین، ممکن است ارزیابی این چندشکلی به عنوان یک بیوماکر تشخیصی در بررسی مردان مبتلا به آزواسپرمی/الیگواسپرمی شدید ایدیوپاتیک نقشی نداشته باشد.

زمینه و هدف: نیمی از علل ناباروری به دلیل عوامل مردانه است که از مهمترین آنها نقایص ژنتیکی است. ریز حذف نواحی از کروموزوم Y در 7% مردان نابارور دیده می شود که با انتخاب ویژه بیماران بروز آن افزایش می یابد. اهمیت این حذف های ژنی در احتمال انتقال آن به نسل بعد به دنبال استفاده از روش های کمک باروری است. هدف از این مطالعه بررسی بروز ریزحذف های ناحیه AZF در جمعیت خراسان و نیز فاکتورهای دخیل در بروز آن بود.روش بررسی: این مطالعه که توصیفی ـ تحلیلی از نوع مقطعی می باشد روی مردان نابارور مراجعه کننده به بیمارستان امام رضا (ع) مشهد طی سال های 87–85 انجام شد. برای 47 مرد نابارور با الیگو اسپرمی شدید یا آزواسپرمی غیر انسدادی، آزمایش کاریوتایپینگ، بررسی ریزحذف نواحی کروموزوم Y، اندازه گیری سطوح هورمونی به ویژه FSH و بیوپسی بیضه انجام شد. بررسی حذف ژنی با 11 جفت پرایمر مختص نواحی AZF و SRY به روش STS انجام شد. آنالیز داده ها به کمک نرم افزار SPSS ویرایش 13 انجام شد. در توصیف داده ها از نمودارها و جداول آماری استفاده شد و در تحلیل نیز آزمونX2 ، دقیق فیشر، من ویتنی و غیره بکار رفتند. p<0.05  سطح معنی داری آزمون در نظر گرفته شد.نتایج: سه مورد از چهار بیمار (8.5%) دارای حذف نواحی از کروموزوم Y آزواسپرم بودند. حذف SRY و سندرم کلاین فلتر هر کدام در 2 مورد (4.3%) وجود داشت که هر 4 بیمار اخیر آزواسپرم بودند. حذف چندتایی AZF در 75% بیماران (3 بیمار از 4 نفر) ملاحظه شد. حذف های AZFa و AZFb وAZFc  در 25%، 50% و 100% از بیماران ملاحظه گردید. بیماران از لحاظ سطح FSH خون به دو گروه اختلال هورمونی و بدون آن تقسیم شدند، که حذف AZF در این دو به ترتیب 17.6% و %3.3 بود (p=0.128). در بیماران آزواسپرم و الیگواسپرم شدید، حذف AZF به ترتیب 1/11 و 5% بود (p=0.626). همچنین تفاوت معنی داری در حذف AZF در مبتلایان به واریکوسل با سایرین مشاهده نشد. سابقه فامیلی نیز تاثیر معنی داری در بروز حذف نواحی کروموزوم Y نداشت. 3 مورد از 4 مورد حذف AZF که بیوپسی بیضه انجام شده بود، دچار سندروم سلول های سرتولی (SCOS) بودند.نتیجه گیری: شیوع حذف نواحی از کروموزوم Y در ناباروری با عامل شدید مردانه بالا است و به ویژه از این نظر که شانس انتقال این نقص به فرزند به دنبال استفاده از روش های کمک باروری وجود دارد، لزوم ارزیابی آن در موارد الیگواسپرمی شدید (5<million/ml ) یا آزواسپرمی غیر انسدادی روشن می شود.

مقدمه: حدود نیمی از موارد ناباروری زوجین به علت عوامل مردانه است. آزواسپرمی یا الیگواسپرمی شدید و بدون علت که در نتیجه تغییرات ژنتیکی حاصل می شود، بخش مهمی از ناباروری مردان را تشکیل می دهد. یک مرحله مهم در فرآیند اسپرماتوژنزیس وقایع کراسینگ اور در حین نوترکیبی هومولوگ در تقسیم میوز است. پروتئین MLH3 نقش اساسی در فرآیند نوترکیبی و اسپرماتوژنزیس دارد. این مطالعه به بررسی رابطه یک پلی مورفیسم عملکردی در ژن MLH3 (C2531T) و خطر ناباروری در مردان به ارزیابی پروتئین MLH3 پرداخته است.روش بررسی: این مطالعه به صورت مورد - شاهد و بر روی 110 مرد نابارور مبتلا به آزواسپرمی یا الیگواسپرمی شدید و بدون علت به عنوان گروه مورد و 110 مرد بارور و نرمواسپرم به عنوان گروه کنترل انجام شد. پلی مورفیسمC2531T  در ژن MLH3 به وسیله روش 4P-ARMS-PCR (tetra-Amplification Refractory Mutation System- PCR) مورد بررسی قرار گرفت.نتایج: فراوانی ژنوتیپ های CC، CT و TT در ژن MLH3 به ترتیب برابر %13.6، %59.1 و %27.3 در مردان مبتلا به آزواسپرمی یا الیگواسپرمی شدید و بدون علت و %37.3، %56.6 و %9.1 در گروه کنترل بود (p<0.001).نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که پلی مورفیسم C2531T در ژن MLH3 می تواند با خطر ناباوری در مردان همراه باشد. همچنین حضور آلل T باعث ایجاد یک خطر افزایش یافته 2.35 برابری (p>0.001؛ CI=1.57-3.51، OR=2.35) برای ایجاد ناباروری در مقابل گروه کنترل نرمال می شود. بنابراین پلی مورفیسم در ژن MLH3 می تواند یک عامل تعیین کننده ژنتیکی برای ایجاد اسپرماتوژنزیس در انسان باشد.

سابقه و هدف: انجماد اسپرم در حال حاضر نقش مهمی را در حفظ باروری زوجین تحت درمان ناباروری، به ویژه در بیماران اولیگواسپرمیا و کریپتواسپرمیا، ایفا می کند. برای اجتناب از بیوپسی های مکرر این بیماران زمان زیادی را باید به جمع آوری اسپرم اختصاص داد تا بعد از فراهم شدن شرایط لازم، بیمار در سیکل درمان ناباروری قرار گیرد. این مطالعه به بررسی انجماد اسپرم در نمونه های اولیگواسپرمیا و کریپتواسپرمیا می پردازد.مواد و روش ها: در این مطالعه از بانک اطلاعاتی و معتبر NCBI مقالاتی که در زمینه روش های مختلف انجماد اسپرم بودند با استفاده از کلید واژه هایی نظیر الیگواسپرمیا و کریپتو اسپرمیا و انجماد اسپرم و مقالاتی که مقوله انجماد را از دیدگاه پزشکی و کاربردی، مورد بحث و بررسی قرار دادند، استفاده شد.یافته ها: برای انجماد اسپرم از سه روش آهسته، سریع و شیشه ای استفاده می شود. نگهدارنده های زیادی همراه با محیط کشت ها برای انجماد اسپرم به کار می روند که برای بقا اسپرم ضروری هستند. از آنجائیکه انجماد ممکن است سبب ضعیف تر شدن حرکت اسپرم در بیمارانی با اختلال شدید اسپرماتوژنزیس گردد محققین درصدد ابداع روشهایی جهت کاهش این اثرات برآمدند. استفاده از زونا پلوسیدا، جلبک ولوکس گلوباتور، آلژینات آگارز، کرایولوپ، نی و سوزن میکرو اینجکشن، روش هایی هستند که برای حفظ و نگهداری و بقا بیشتر اسپرم ها توصیه شده اند.نتیجه گیری: بر اساس نتایج این استفاده از ابزارهای مختلف برای نتیجه گیری بهتر در این روشها به نوع نمونه های دریافتی در این بیماران بستگی دارد.

عوامل ژنتیکی حدودا 10 درصد علت های ناباروری را شامل می شوند.در این بین ژنهایی که در نواحی AZF (شامل AZFa، AZFb وAZFc ) در بازوی بلند کروموزوم Y قرار دارند نقش بسزایی در فرآیند اسپرماتوژنز دارند. در این تحقیق سعی بر آن شده است که فراوانی وقوع ریزحذف های کروموزوم Y در بیماران آزواسپرم و الیگواسپرم تعیین گردد. در مجموع تعداد 120 مرد ایرانی مبتلا به ناباروری مردان (شامل 106 بیمار آزواسپرم و 14 بیمار الیگواسپرم) که فاقد هر نوع اختلال سیتوژنتیکی بودند مورد بررسی قرار گرفتند. تعداد 100 مرد بارور هم به عنوان گروه شاهد در این تحقیق مدنظر قرار گرفتند. وجود و یا فقدان 6 مارکر STS (دو مارکر برای هر یک از نواحی) در افراد بیمار و کنترل با استفاده از روش Multiplex PCR جستجو گردید. 15 (5/12%) نفر از بیماران وقوع حذف هایی را در کروموزوم Y نشان دادند. حذف AZFa در (%1.67)2، AZFb در 11 (17/9%) و حذف AZFc در 6 (5%) نفر از بیماران مشاهده گردید. این نتایج همراه با اطلاعاتی که در حال انتشار است بیانگر اهمیت ریزحذف های کروموزوم Y به عنوان عامل آسیب های شدید اسپرماتوژنیک است.

زمینه و هدف: ناباروری مردانه اختلال پیچیده ای است که بخش بزرگی از جمعیت مردان را تحت تأثیر قرار داده است. با این حال، بسیاری از علل آن ناشناخته است. انجام صحیح و کامل روند اسپرماتوژنز مستلزم بیان تعداد زیادی ژن است؛ به طوری که توقف یا اختلال در بیان هر یک از آن ها ممکن است به توقف یا اختلال در روند اسپرماتوژنز منجر شود. شناسایی این قبیل ژن ها و ارزیابی عملکرد آن ها اطلاعات ارزشمندی در یافتن علل بسیاری از انواع ناباروری بدون علت، فراهم می کند. در مطالعه حاضر بیان ژن های PRMT1 و MAPK14 در افراد سالم و الیگواسپرم بررسی شد. روش بررسی: نمونه مایع منی افراد دارای پارامترهای اسپرمی طبیعی و الیگواسپرم مطابق استانداردهای سازمان جهانی بهداشت، ازافراد مراجعه کننده به مرکز درمان ناباروری جهاد دانشگاهی قم پس از اخذ رضایت نامه جمع آوری شد. بیان ژن های PRMT1 و MAPK14 در 2 گروه نرمال و الیگواسپرم با استفاده از روش Real Time PCR مورد بررسی قرار گرفت. داده ها با استفاده از نرم افزار PRISM نسخه 8 و تست آماری تی مستقل، با سطح معنی داری 0/05 >P تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: مطالعه روی cDNA حاصل از اسپرم های نرمال و الیگواسپرم نشان داد بیان ژن PRMT1 در افراد الیگواسپرم نسبت به گروه کنترل 3/989 برابر افزایش بیان داشته است، ولی بین میزان بیان ژن MAPK14 و ناباروری الیگواسپرمی تغییر معناداری وجود نداشت. نتیجه گیری: افزایش بیان ژن PRMT1 در افراد الیگواسپرم باعث افزایش فرایند آپوپتوز می شود و در نهایت باعث کاهش تعداد اسپرم های سالم خواهد شد.

زمینه و هدف: ناباروری، ازجمله اختلالاتی است که شیوع آن رو به افزایش است و عوامل متعددی همراه با کاهش کیفیت اسپرم می توانند نقش مهمی در ایجاد این اختلال ایفا کنند. هدف از انجام این مطالعه تعیین همبستگی بین دریافت آنتی اکسیدان های رژیم غذایی و کیفیت اسپرم در مردان نابارور مبتلا به الیگواسپرمی بود. روش بررسی: این مطالعه به روش مقطعی بر روی 175 مرد مبتلا به ناباروری الیگواسپرمی در مرکز ناباروری اصفهان (سال 1396) انجام شد. در این مطالعه برای ارزیابی دریافت غذایی افراد از یک پرسشنامه بسامد خوراکی که روایی آن تأیید شده بود، استفاده گردید. نمونه اسپرم با رعایت عدم رابطه جنسی، به مدت سه روز جمع آوری شد و برای اطمینان بیشتر، از افراد 2 نمونه گرفته شد. پارامترهای اسپرم (غلظت، تحرک، تعداد و شکل اسپرم) طبق استانداردهای سازمان بهداشت جهانی مورد ارزیابی قرار گرفت. داده ها با استفاده از آنالیز رگرسیون خطی و کوواریانس تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: در این مطالعه میانگین سن افراد، 19/32 سال بود. میانگین وزن و شاخص توده بدنی افراد مورد بررسی به ترتیب 28/85 کیلوگرم و 80/26 کیلوگرم برمترمربع برآورد شد. بین مصرف بتا-کاروتن و ویتامین C باDFI، ارتباط معنی دار معکوسی یافت نشد. همچنین بین دریافت لوتئین و بتا-کریپتوگزانتین با تعداد و غلظت اسپرم، ارتباط معنی داری وجود داشت. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد یک همبستگی معکوس بین برخی از آنتی اکسیدان های دریافتی و پارامترهای اسپرمی مرتبط وجود دارد؛ بنابراین برای بررسی بیشتر، تحقیقات وسیع تری با جامعه هدف بالاتر نیاز است.

زمینه و هدف: بوسولفان از داروهای اختصاصی در درمان سرطان می باشد که عوارض جانبی زیادی دارد. از میان آن ها می توان به آسیب بافت بیضه و اختلالات باروری اشاره کرد. برای کاهش عوارض جانبی این داروها هنوز روش درمانی مطمئنی پیدا نشده است. با توجه به نقش حفاظتی ملاتونین، هدف از مطالعه حاضر بررسی اثرات ملاتونین اگزوژن در بهبود الیگواسپرمی ناشی از درمان با بوسولفان در بافت بیضه و تاثیر آن بر باروری است.روش کار: تحقیق حاضر بر روی 60 سر موش صحرایی نژاد ویستار نر بالغ که به طور تصادفی در 6 گروه شامل کنترل، دریافت کننده بوسولفان، پینئالکتومی، دریافت کننده بوسولفان و ملاتونین، دریافت کننده حلال بوسولفان (DMSO)، پینالکتومی، دریافت کننده بوسولفان و اتانول (حامل ملاتونین) و شم جراحی قرار گرفتند، انجام شده است. بوسولفان به صورت تک دوز (20 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم) و ملاتونین به مدت 50 روز (0.5 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم) به صورت داخل صفاقی (IP) تزریق گردید. پارامترهای اسپرمی شامل تعداد، مورفولوژی و تحرک اسپرم مورد بررسی قرار گرفته، از آن ها به روش IVF به منظور تعیین قدرت باروری استفاده شد. نتایج به دست آمده با استفاده نرم افزار SPSS نسخه 16 مورد آنالیز آماری قرار گرفتند.یافته ها: بوسولفان باعث کاهش معنی دار در تعداد و تحرک و شکل طبیعی اسپرم در مقایسه با گروه کنترل شد (p<0.05). ملاتونین، باعث افزایش معنی دار در حفظ پارامترهای معنی دار در حفظ پارامترهای اسپرمی شد ولی بر بهبود قدرت باروری تاثیری نداشته است.نتیجه گیری: بر اساس نتایج این تحقیق نتیجه گرفته می شود که ملاتونین درمانی می تواند در درمان برخی از نارسایی های تولید مثلی ناشی از شیمی درمانی در مذکر موثر باشد.

مقدمه: گونه های فعال اکسیژن (Reactive oxygen species یا ROS) یکی از مهم ترین عوامل آسیب رسان بر کیفیت اسپرم در طی فرایند انجماد می باشند که باعث افزایش میزان پراکسیداسیون لیپیدی (Lipid peroxidation یا LPO) غشای سلول می باشد. مطالعه ی حاضر، با هدف اندازه گیری غلظت مالون دی آلدیید (Malondialdehyde یا MDA) در مایع سیمن مردان الیگواسپرمی پیش و پس از فرایند انجماد و بررسی تاثیر فولیک اسید و نیکوتینیک اسید بر غلظت MDA این افراد پس از فرایند انجماد انجام شد. روش ها: در این مطالعه ی تجربی، نمونه ی مایع سیمن از 25 مرد الیگواسپرمی در محدوده ی سنی 45-25 سال جمع آوری گردید. هر نمونه به 5 گروه شامل گروه تازه (Fresh)، گروه انجماد بدون آنتی اکسیدان (شاهد)، گروه انجماد با نیکوتینک اسید (10 میلی مول)، گروه انجماد با فولیک اسید (50 نانومول) و گروه انجماد با ترکیبی از نیکوتینک اسید (10 میلی مول) + فولیک اسید (50 نانومول) تقسیم شدند. میزان غلظت MDA با استفاده از اسپکتروفتومتر در طول موج 535 نانومتر بر حسب نانومول/میلی لیتر در هر گروه ارزیابی گردید. یافته ها: مطالعه ی حاضر نشان داد که میانگین غلظت MDA در مایع سیمن پس از فرایند انجماد (12/0 ± 73/1 نانومول/میلی لیتر) در مقایسه با قبل از انجماد (02/0 ± 45/0 نانومول/میلی لیتر) افزایش یافت (001/0 > P). همچنین، میانگین غلظت MDA در گروه فولیک اسید + نیکوتینیک اسید (06/0 ± 68/0 نانومول/میلی لیتر) در مقایسه با سایر گروه های بعد از انجماد کمتر بود (001/0 > P). نتیجه گیری: ترکیب آنتی اکسیدان های فولیک اسید و نیکوتینیک اسید همراه محیط انجماد اسپرم منجر به کاهش سطح MDA و LPO غشای اسپرم در طی فرایند انجماد و حفظ پتانسیل باروری مردان الیگواسپرمی می شود